Dag 9: Vrijdag 30 Juli: Ceske Budejovic naar Praag.

"Dit is onze straf omdat we niet naar Lourdes gefietst zijn" Erick zijn hoofd zat nog wat dieper dan gewoonlijk tussen zijn schouders. Voor de eerste keer van de reis begonnen we onder een mals motregentje dat al gauw overging in een volwassen bui. Als extraatje kregen we toen gelijk nog een kasseistrook van 8 km onder de wielen. Ceske Budojevic en Praag zijn 175 km, 1780 hoogtemeters, file bij het binnenkomen van Praag

Dag 8: Donderdag 29 Juli: Passau naar Ceske Budejovic

Starten in Duitsland, 7km en 100 km Oostenrijk.

Dag 7: Woensdag 28 Juli - Landshut naar Passau

Zoals beloofd door verschillende weermannen vertrokken we na een deugddoend ontbijt uit Gasthof Meyer onder een aangenaam zonnetje. Het avondmaal van de vorige dag was wel wat tegen gevallen. Blijkbaar hadden honderden medewerkers van het lokale onderwijs ons etablissement uitgekozen om een afsluitend etentje te organiseren. De organisatie van de keuken draaide in de soep en dat was ook ongeveer het enige wat we op een ordentelijke manier voorgeschoteld kregen. Na het hoofdgerecht zijn er dan nog verschillende van miserie naar Landshut stadt getrokken alwaar ze nog een hamburger van Mc Donalds naar binnen sloegen.

Zoals reeds gezegd startte de rit met mooi weer en een aangenaam briesje in de rug dat ons op sommige momenten naar een snelheid van 41 km/uur voortduwde. Toen plaatste Erick een snedige demarage wat de snelheid naar 43 km/ uur opdreef. Hij wist dat de middagbreak enkele kilometers verder in Mariakirche lag. Door onze vlotte rijstijl echter waren we Thelma en Louise te vlug af. Niemand te zien aan de Maria Kirch. Dan maar verder gereden. In onderling overleg beslisten we dan om het volgende stadje, Roßbach als ravitailleringsplaats te nemen. Eén klein probleem echter. Er waren wegenwerken en onze volgwagen kon niet door en moest dus de omleiding volgen. Geen probleem echter voor onze trouwe Luc De Keyser, hij selecteerde Rosbach in zijn Tomtom en weg was hij, de omleiding volgend. 75 kilometer verder viel zijn Euro dat hij precies niet op de juiste weg zat, en met de moed der wanhoop probeerde hij de groep terug te vinden. Dat lukte wonderwel op de parking van het hotel in Passau.

Ondertussen fietsten we wel alleen. Maar zoals enkel de leierenners dat kunnen, maakten ze van de nood een deugd en gebruikten de vrijheid om de wagenwijde fietspaden te gebruiken. We hadden ons al een aantal keren geschaamd doordat we op de weg reden terwijl er zeer mooie fietspaden beschikbaar waren. Met een volgwagen hadden we echter weinig keuze.

Het einde van de rit was onvergetelijk. We fietsten omtrent 20 km langs de Donau op een speciaal aangelegd fietspad. We zagen een vliegveld langs de rivier, een goederenspoor aan de overkant, plezierbootjes en vrachtschepen op de rivier en een overzet die puur op de stroming werkte.

Om zeker te zijn dat we nog eens natgeregend zouden worden, het weerbericht had het beloofd, dronken we nog een glas aan de oevers van de Donau, slechts opgeschrikt door het trompen van de goederentreinen die om de 10 minuten passeerden.

De laatste 10 km reden we via enkele onbedoelde vergissingen onder begeleiding van een klein onweertje rechtstreeks naar het hotel alwaar we zeer goed ontvangen zijn!

Tot morgen!

Ritgegevens: 26,6 km/uur gemiddeld, 125 km afstand, weinig hoogtemeters, eigenlijk enkel naar-beneden-meters. Zeer mooie glooiende heuvels met eindeloze velden.

Dag 6: Dinsdag 27 Juli - Augsburg naar Landshut

Wegens dat ik er niet bij was beginnen we met de ritgegevens: samengevat 131 km met omleidingen, in het begin een beklimming van 13%. Begintemperatuur van 17 graden. Gemiddelde van 26,5 km per uur. In Landshut was de temperatuur 24 graden. Alles droog uitgezonderd een stevige bui net na de middagbreak.

Het was met pijn in het hart dat Augsburg verlaten werd. We spreken niet over de zojuist vermelde helling. Blijkbaar, ik heb het dus enkel van horen zeggen, was de eerste cafe bevolkt door zeer aangenaam uitziende deernes en was het moeilijk om onze droogstaande fietsers naar andere oorden te bewegen. Niettegenstaande de relatief doodse sfeer in de stad werd er toch nog afgesloten in een andere cafe.

De groep verbleef in het Ibis hotel te Augsburg, aan het station gelegen en op wandelafstand van het pittoreske centrum. Het avondmaal was een geschikte menu en 's morgens was er een uitgebreid ontbijt zodat de korte rit van vandaag goed bebrandstoft was.

Personalia: Erick is er weer door, het parcours was geheel volgens zijn smaak. Eddy Race had last van zijn knie en deed voor een keer geen meter kop. Thelma en Louise werkten op de zenuwen van Luc onze chauffeur wegens het ontbreken van hun gewoon voertuig en Paddy zijn 'form' is ferm aan het verminderen. Tricia blijft haar gewone zelf en sleurt nog altijd met dezelfde schwung aan haar 'handlebars'. Erick heeft voor een maal de verantwoordelijkheid genomen om zelf zijn koers-ensemble samen te stellen met als gevolg dat hij enkel een clownsneus mankeerde om bij de cliniclowns te solliciteren. Luc Lefevre kreeg unaniem lof voor zijn prachtige parcours maar wordt enorm gedwarsboomd door vele werken en omleidingen veroorzaakt door de overijverige duitsers.

Blijkbaar zat het venijn van de rit in de staart, de laatste 10 kilometers werden de fietsers getracteerd op 3 hellingen van 10% en één van 7%. Volgens Erick hebben de leierenners daarmee het Guinness record van 37% gebroken.

4de Rit Wissembourg naar Dettingen (bij Reutlingen)

Blijkbaar zijn er 9 verschillende Dettingen in Duitsland. Onze GPS, zowel Magellan als Tomtom konden er geen weg mee. Niet dat we veel verkeerd gereden zijn, dat viel nog goed mee met een gids als Luc Lefevre. Toch hebben we verschillende keren moeten halt houden om ons ervan te gewissen dat we de goede kant uitgingen. Elke keer wist Bernard Vangampelaere onschuldige voorbijgangers te betrekken in onze wegproblemen. Met wisselend succes overigens. De ene keer luidde het antwoord "Jaja, gerade aus", de andere keer omvatte het het aantal kleinkinderen en het beroep van de schoondochter. Je kan al raden wat dit deed voor onze vooruitgang.

Het grootste probleem was echter de panne met de auto van onze Thelma en Louise. Ik weet nog niet wie Thelma is, Ingrid of Rita? Het doet er voorlopig niet toe denk ik. Toen ze voor de namiddag stop de wagen wilden verzetten weigerde hij alle dienst. Enige oplossing was wachten op de groep waarna iedereen zijn beste beentje voorzette om deze panne proberen op te lossen. Met weinig succes. We kregen toen de belgische garagist aan de lijn die voorstelde om de batterij een half uur af te koppelen zodat de computer zich zou herstellen. Terwijl ik dit deed liet ik dan nog een bout in de motor vallen zodat we nog verder van huis waren. Enfin soit, onze Thelma en Louise in de cammionette mee en zo naar Dettingen waar we om half 8 toekwamen. Lange fietsdagen.

Ritgegevens zijn nogal beperkt, we zullen ze later nog eens bijvullen maar we hadden toch weer 195 km met enkele pittige beklimmingen. De aanloop was plezierig plat. De eerste 40 kilometer werden afgelegd aan een gemiddelde van boven de 30 km/u, een zacht rugwindje en goedlopende asfalt waren daarvoor verantwoordelijk. De eerste grote beklimming naar Kaltenbronn begon op 120 meter boven het zeeoppervlak en eindigde op 940 meter. Er volgden zo nog enkele beklimmingen welliswaar met minder hoogteverschil. Al met al kunnen we zeggen dat iedereen nog goed meekan. Erick nam de wijze beslissing om eens gedurende 40 km in de camionette te recupereren om dan met hernieuwde krachten het laatste gedeelte van de rit vol te maken.

Bernard heeft zijn handen vol met het repareren en afregelen van de fietsen. Er kwam nog wat speling op de bracquet van Eddy Race maar zelfs dat is voorlopig bijgeregeld.

3de dag, rit van Wormeldange naar Wissembourg

In tegenstelling tot gisteren hadden we relatief goed fietsweer. Bewolkt met een aantal opklaringen. De temperatuur liet toe van met korte mouwen te fietsen, dus meer hadden we echt niet nodig. Na een goed ontbijt vertrokken we om 9 uur voor een 185 km lange rit. Op en neer, op en neer. Een aantal omleidingen maakten dat we er 's avonds 192 op de teller hadden. Hoogtemeters 2400 en een gemiddelde van iets boven de 24 km/uur maakten de rit veeleisend. De benen beginnen af te zien en morgen hebben we nog een zwaardere rit voor de boeg.

Wegens gebrek aan inspiratie, enkele anekdotes:

Thelma en Louise, onze 2 vrouwen op de run (aka Ingrid en Rita) hadden problemen bij het tanken. De schrik sloeg hen om het hart bij het eerste teken van dieseltekort. De eerste dieselpomp afgeslagen, geparkeerd aan de pomp. Natuurlijk aan de verkeerde kant. Hergeparkeerd. Na 15 minuten zoeken er een manspersoon bijgehaald om het klepje te openen. Eindelijk succes! Ze kunnen nu weeral 500 km verder...

Erick is nog altijd bezig aan zijn persoonlijke calvarietocht. Meestal is hij te vinden op 500 tot 1000 meter achter de groep, in eenzaam gezelschap van Luc, onze trouwe chauffeur. Het ontrok Bernard de opmerking dat Erick beter een solo reis ipv een groepsreis zou geboekt hebben. Als hij moet klimmen is hij alleen, ook bij het afdalen is hij alleen en in het wiel zitten is er ook niet bij. En als toetje op de taart, na een hele dag te klagen dat hij dood zit, demareert hij op de meet om dan een totaal verkeerde richting in te slaan.

Het hotel is hier van de franse slag. In onze volgwagen is er een frigo gemonteerd die onze dranken koel houdt. Die werkt ongelofelijk goed, we zijn nog nooit zo luxueus bediend! Tijdens het draaien van de motor wordt hij gevoed door de alternator. 's Nachts zou hij echter onze batterij uitputten dus vragen we aan elk hotel of we gewoon netstroom mogen aftakken met een verlengkabel. In hotel Weiss (a la gare) moesten we zeer zorgvuldig te werk gaan om niet het halve hotel zonder stroom te zetten!

Personalia: Matthias had een 4de lekke band vooraan en begint serieus te twijfelen aan de kwaliteit van zijn voorwiel. Door het harde duwen kwam er hoe langer hoe luider gekraak uit mijn trapas. Op de valreep een fietsenmaker gevonden die de as verving. Hij is nog speciaal naar huis gereden om een as van de juiste breedte te halen. Na een uurtje voerde Ingrid me terug naar de groep die ondertussen verdergereden was. Thierry Peirs verbetert nog dag na dag. Paul De Langhe draait op zijn gemak zijn zwaar verzet rond, Eddy Raes speelt met de pedalen, Luc Dejongh rijdt meestal soepel vooraan, achterom kijkend waar Erick weer blijft... Bertrand Dheedene blijft goedgezind en aan gelijkmatig tempo de heuvels verteren. Dus niet anders dan goed nieuws uit Wissembourg!

Tot morgen bij leven en welzijn (en een internetverbinding)

Motregen, gietende regen, regen met belletjes, regen zonder belletjes, slagregen, pijpestelen. Moeten we nog iets meer zeggen? Het begon nochtans goed, we maakten grapjes over de weermannen die er weer eens serieus naast zaten, ze voorspelden regenweer en wij hadden de mooiste blauwe lucht als ontbijt! Mooie liedjes duren meestal niet lang, en dat was nu ook het geval.

Ik heb zelf verschillende grote fietstochten achter de kiezen. Rome 2004 - 20 regendruppels, Israel 2006 Regen? Wat is dat?, Ierland 2008: met moeite 40 regendruppels... Praag 2010: een zwemkom op ons hoofd.

Het begon iets voor St Hubert. Erick, Bernard en mezelf reden misschien 500 meter achter de groep aan, dat was echter genoeg om in het zwaarste hagel onweer te verzeilen. De groep had er geen last van en stond te wachten, zich afvragend waarom wij zolang op ons lieten wachten. Nat waren we, en we zijn niet meer droog geraakt.

Maar we mogen niet klagen zeker? In de aanloop reden we door een gebied dat door de laatste storm onder handen genomen was, halve bossen waren met de grond gelijk gemaakt. Bomen waren afgeknapt als waren het lucifertjes, elektriciteitskabels lagen over de grond. We moesten het door Luc voorbereide parcours verlaten wegens omgevallen bomen.

Ritinfo: Gemiddeld 24,5km/u, 185 km afstand, hoogtemeters meer dan 1900 meter, gemeten tot blokkage door de regen dus dit zal nog wel opgedreven worden. Mij voelde het toch aan alsof we Marmot rijders overtroffen hebben. De discussie over de calorieen is nog altijd bezig. Tricia sprak van 7000 cal, de anderen vonden dit belachelijk maar al hun apparaten faalden wegens de regen dus Tricia heeft gelijk. Niets aan te doen. (gelijk altijd)

Om eens terug te komen op gisteren, we lachtten met de achterblijvers en hun jaloerse blikken maar vandaag zouden we maar al te graag in hun sofa naar de ronde van Frankrijk kijken terwijl zij met onze fiets door de regen naar Wormeldange zouden rijden.

Ingrid en Rita hadden de tijd van hun leven, een beetje rond cruisen, een beetje shoppen, een beetje eten prepareren en een bezorgde blik tonen wanneer de verzopen fietsers om medelijden vroegen. Ze bezorgden ons toch verlichting met de warme rozebottelthee waarvoor 1000 maal dank!

Geen valpartijen, iedereen veilig aangekomen, we zitten hier relax, iedereen vermoeid maar tevreden aan de tafel bij de Italiaan. Tot morgen!

12 fietsers en 3 begeleiders verzamelden zich aan de cafe "De waalstraat", ter gelegenheid van onze engelstalige deelnemers omgedoopt tot Wallstreet. Na het mooie weer van de laatste dagen waren de vooruitzichten zwaar afgezwakt. Gedurende onze eerste 100 kilometer keken we dan ook verschillende keren ongerust naar de donkergrijze onweerswolken. Maar zover zijn we nog niet, we beginnen eerst aan de traditionele verzameling bij Julien en Greta. De meeste leierenners mobiliseerden familie om hen uit te zwaaien. Ex deelnemers kwamen nog met spijt in het hart de groeten doen wetend dat de club maar om de 2 jaar een grote rit organiseert, spijtig mannen, volgende keer beter? Of een beetje mooiere cadeau's kopen voor de partners de volgende keer?

We vertrokken Leierennersgewijs stipt om 8u31 met volle moed om na 1 km al gestopt te worden door de intercity Kortrijk-Gent. We lieten het niet aan ons hart komen. (Natuurlijk!) Gedurende het eerste gedeelte van de rit naar Oudenaarde merkten we al dat Luc Lefevre niet de kortste weg had uitgekozen. Hij heeft zijn tijd genomen om met zijn exacte route af te komen maar eens ze er was... Onze buitenlanders hadden ogen te kort om de schoonheid van Vlaanderen en Wallonie te bewonderen. En om eerlijk te zijn, wij als volbloed vlamingen ook.

Enkele "facts en figures" van onze rit vandaag: 191 kilometer, 26,1 gemiddelde snelheid, Tussen de 3 en de 4000 calorieen verbruikt, 1800 hoogtemeters en 3 platte banden. We willen hier ook nog een eervolle vermelding geven aan Erick Snoeck, afgezien als de beesten maar toch blijven geven! Nu even de personalia: Tricia had panne met haar fiets, problemen met de voorversnelling, in Ierland hebben ze geen goede mekaniekers, als je een fiets binnengeeft krijg je hem slechter terug. Ze dacht dat er goede mekaniekers bij de deelnemers gingen zijn. Effectief hebben we Bernard mee met zijn uitgebreide toolbox maar na uitgebreid onderzoek bleek toch dat haar probleem aan de fiets fundamenteler was. De voorshifter was compleet om zeep. Ingrid en Rita hebben Trish dan meegenomen naar een professionele fietswinkel (officiele Shimano dealer!)in Philippeville waar ze haar fiets voor de luttele prijs van 250 euro in orde gezet hebben. Enfin soit, de weg is nog lang.

We genoten nog verder van de unieke route uitgezet door Luc. Onze chauffeur, een andere Luk, kon er niet bij, fietsroutes die zelf niet op de GPS beschreven stonden? Dat had hij als extreem ervaren volger nog niet tegengekomen...

Verder kunnen we enkel zeggen dat de Bertrand, Paul, Luc (De Jonghe, niet te stoppen...) Eddy Race, Matthias, Thierry, Paddy, Bernard allemaal goed aan het fietsen zijn. Als het naar boven gaat zijn ze moeilijk of niet te volgen... Ik dacht zelf dat ik goed in vorm was maar sta weer met beide voeten op de grond. Gelukkig ben ik buiten categorie wat trappist bieren betreft. Een magere troost maar ja...

Groeten aan alle thuisblijvers, we zijn super gelukkig terwijl we onze hobby beoefenen maar denken wel nog eens aan onze dierbaren!